Yoga, mijn verhaal

Yoga, mijn verhaal

Terwijl mijn lichaam bewoog, werd het stil in mijn hoofd. Ik ademde, in en uit. Ik voelde de lucht die via mijn neus door mijn longen tot in mijn buik kwam. Tranen rolden over mijn wangen. Ik was op.

Voor het eerst in mijn leven besloot ik terug te gaan naar childspose. Voor het eerst, nam ik rust. Mijn lichaam, het meest waardevolle bezit dat me ooit gegeven is, was kapot gemaakt. Door mijn eigen toe doen. Door mijn eigen gedachten. Ik bleef liggen. Ik bleef huilen.

Ik was dichter bij mezelf dan ik ooit geweest was. Ik voelde de angst, ik voelde de wanhoop, ik voelde woede, ik voelde verdriet. Voor het eerst sinds een lange tijd liet ik de gevoelens toe die ik altijd had onderdrukt. Maar terwijl ik huilde, bleef ik ademen, en langzaam kwam er ruimte. Ik voelde iets veranderen, een shift werd gemaakt. Een last die ik veel te lang had gedragen viel van mijn schouders.

Dit was het begin.

Yoga deed ik al sinds mijn 12e, maar nooit echt. Het was altijd gewoon een tool voor beweging. Tot die ene dag vlak na mijn 18e verjaardag, waarop ik een stukje van mezelf vond. Terug in childspose.

Sinds toen deed ik echt yoga, ik deed niet gewoon wat poses, ik deed niet gewoon wat beweging.

Zodra ik mijn matje uitrolde, mezelf settelde op mijn mat. Begon te focussen op mijn ademhalen. En mijn gedachte stil liet worden, vond ik de connectie met mezelf. Bij elke ademhaling liet ik een beetje meer gevoelens toe. Bij elke ademhaling liet ik een beetje meer liefde toe. Ik voelde een oneindige vrijheid tussen die vierhoekjes van mijn mat.

Van af hier is het een lange reis geweest. Met vallen en opstaan. En soms kei hard neer gaan en langzaam weer om hoog kruipen. Met meer angst, meer boosheid en meer verdriet. Maar nu drukte ik het niet meer weg. Ik liet alles toe, ik liet alles zijn.

Wat er ook gebeurde ik kwam altijd terug op mijn matje. Soms zat ik daar alleen maar. Maar ik zat op mijn matje.

Dit keer hoefde ik het niet meer van mezelf alleen te doen, dit keer stond ik hulp toe. Ik ging praten. En langzamerhand ging ik helen.

Terwijl mijn lichaam heelde, terwijl mijn hoofd heelde, zette ik mezelf open. Ik vond bijzondere connecties met anderen, connecties die ik nog nooit eerder gehad had. Ik begon mezelf te respecteren, ik begon mezelf steeds meer waardevol te vinden. Ik begon van mezelf te houden. En ik werd steeds meer Birgit. De persoon die altijd al in mij verschuild ging, maar er nooit mocht zijn.

Angst, woede, verdriet, rust, respect, vrijheid, energie en vooral liefde. Ik vind het allemaal terug op mijn yoga mat.



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *